Cultuur.

Terugkeren van zwangerschapsverlof in crisistijd.

Bibiènne Renskers. heeft dit artikel geschreven

“Bibi, weet jij wanneer Jesse het document moet aanleveren?” en “Volgende week hebben we een deadline staan, halen we dat met de uren die nu gepland zijn of kunnen we nog extra collega’s inzetten?” Dat zijn vragen die ik dagelijks te horen krijg. Mijn naam is Bibiènne Renskers, voorheen project- en operationeel manager en sinds de terugkomst van mijn zwangerschapsverlof traffic- en operationeel manager. De switch van mijn rol stond al langer te gebeuren. Alleen op het moment dat ik in februari met zwangerschapsverlof ging, kon niemand voorspellen dat er een crisis in aantocht was en dat ik terug zou komen in een totaal ander bedrijf. Laten we beginnen bij het begin.

Pre-verlof 

Tijdens de eerste maanden van mijn zwangerschap was ik nog helemaal niet bezig met mijn verlof, laat staan met mijn terugkeer. De dagelijkse gang van zaken gaat gewoon door, er werd thuis een babykamer ingericht en langzaam maar zeker groeide mijn buik. Tegelijkertijd kwam er richting het einde van mijn zwangerschap dan ook het besef dat ik toch echt een paar maanden met verlof zou gaan en bij Lifely zou terugkeren als moeder. Wat een gek idee! Gelukkig was de overdracht van mijn taken inmiddels in volle gang: Avna en Bauke zouden mijn rol als projectmanager overnemen en ik zou me bij terugkomst blijven focussen op operationele zaken.

Half februari startte mijn verlof, maar door het inplannen van een ‘pre-verlof’ fungeerde ik de laatste twee weken alleen nog als vraagbaak. Hierdoor kon ik 100% uitgerust mijn verlof in. Op mijn laatste werkdag nam ik voorlopig afscheid van het team. Met taart, een lieve kaart en een mooi cadeau. ‘Krijgen jullie een hondje?’ vroeg een collega nog bij het zien van het babynestje. Nee, geen puppy, maar onze dochter zou hier over een maand in liggen. Dat moment kwam ineens dichtbij, in tegenstelling tot het weerzien met het team wat met vier maanden nog een eeuwigheid ver weg leek.

Tekst gaat verder onder de quote.
"Cliché maar waar, de eerste dagen met je baby behoren tot de mooiste dagen van je leven."

Zware taak 

‘De maatregelen tegen het coronavirus zijn ongekend voor een land in vredestijd’ zei premier Rutte vanuit zijn torentje op maandag 16 maart rond 19.00 uur. Om Nederland te confronteren met dergelijke maatregelen en een land te leiden in crisistijd lijkt mij een ongekend zware taak. Op dat moment was ik hier echter totaal niet mee bezig: ik had zelf een zware taak te volbrengen. Om 19.18 uur werd ons lieve kleine meisje geboren. Cliché maar waar, de eerste dagen met je baby behoren tot de mooiste dagen van je leven. De toespraak van Mark Rutte zagen wij dan ook een week later pas. Wel merkten we direct op dat er dingen veranderden, bijvoorbeeld in het ziekenhuis. Hier heerste verwarring over partners en bezoekers op de kraamafdeling. Gelukkig konden wij de nacht met zijn drieën doorbrengen en mochten we de volgende ochtend naar huis. Toen bleek dat we geluk hadden, want die dag werd alles vele malen strenger. 

Eenmaal thuis als gezin genoten we van onze babybubbel. Met trots stelden we Olivia aan iedereen voor. Zo was het ook tijd om Slack te openen, om met collega’s te delen dat ons meisje is geboren en dat alles goed was gegaan. Ik zag verschillende meldingen binnenkomen dat mensen thuis werkten, maar schonk hier verder geen aandacht aan. Een paar weken later kreeg ik steeds vaker kleine updates van collega’s: iedereen werkte voorlopig vanuit huis, het pand aan de Zekeringstraat was opgezegd, we zouden een studio aan de Prinsengracht betrekken en er waren collega’s vertrokken maar ook bij gekomen. Langzaam begon ik me af te vragen in wat voor Lifely ik terug zou keren.

Tekst gaat verder onder de quote.
"Een nieuwe locatie, een andere invulling van mijn functie: het is alsof ik een nieuwe baan heb zonder te solliciteren."

Een nieuwe mindset

Op de eerste werkdag na mijn verlof pakte ik niet de auto om naar kantoor te gaan, maar opende ik mijn laptop in onze werkkamer thuis. Het kantoor waar Lifely zeven jaar was gevestigd is er niet meer en de luxe Amsterdamse parkeerplaatsen ook niet. Want wat heb je immers aan een kantoor als iedereen thuis werkt? Project management liep als een trein, Avna heeft dit tijdens mijn verlof super opgepakt. Door alle veranderingen zou de invulling van mijn rol nog verder worden uitgewerkt. Een nieuwe locatie, een andere invulling van mijn functie: het is alsof ik een nieuwe baan heb zonder te solliciteren.

Na maanden weg geweest te zijn praat ik natuurlijk eerst met iedereen bij. Niet in de koffiehoek, maar dit blijkt remote ook prima te werken. Tijdens deze gesprekken valt mij de veranderde mindset op. Hup, schouders eronder, we doen dit samen. Het team is gegroeid, professioneler en houdt zich minder bezig met kleine kantoorstrubbelingen maar denkt na over de dingen die er echt toe doen. Het doet me goed om te zien dat dagelijkse stand-ups onverminderd online doorgaan en dat collega’s bellen en Slacken alsof ze nooit anders hebben gedaan. 

Creatief staaltje omdenken

Door de coronacrisis zijn Peter en Nick terug naar de basis gegaan: wat hebben we aan een kantoor? Wat voor functie moet het kantoor hebben nu we voorlopig thuis blijven werken? Waar zijn we goed in? Wat heeft de wereld nodig? Laten we ons daarop focussen. Het grotere plaatje werd bekeken en ingevuld, in razend tempo dankzij de crisis. De achterstand in het vastleggen van processen door de snelle groei van de afgelopen jaren, is nu grotendeels ingehaald. Ook mijn bijdrage aan Lifely werd duidelijker. Gedreven vanuit de visie van Nick en Peter passend bij Lifely. Vanaf nu neem ik de rol van traffic manager op me en werk ik daarbij als operationeel manager aan het opzetten en waarborgen van verschillende interne processen. 

Lifely is teruggegaan naar de kern, iets wat heel erg past bij deze nieuwe tijd. Een studio. Niet een plek waar we met zijn allen zullen werken, maar een plek waar je bent als je er graag wil zijn. Volledig coronaproof ingericht en waar klanten dagelijks binnenlopen om te praten over hun tech, design, cultuur en business uitdagingen. Voor mij is dit het meest creatieve staaltje omdenken wat ik deze hele crisis heb gehoord.